Ο Δαναός και η καταγωγή των Εβραίων

Τι λένε οι αρχαίοι συγγραφείς για την καταγωγή των Εβραίων και την σχέση τους με τον Δαναό.

Η καταγωγή των Εβραίων, οι Χαλδαίοι, οι Αιγύπτιοι και ο Δαναός.

Οι Εβραίοι έλεγαν πως κατάγονταν από τον Αβραάμ, που ήταν Χαλδαίος. Οι Χαλδαίοι, ονομαστοί αστρολόγοι και Μάντεις της Μεσοποταμίας, είχαν Αιγυπτιακή καταγωγή, και απώτατη Ελληνική, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη. Ο γενάρχης τους ο Βήλος, ήταν απόγονος της Ιούς από το Άργος που κατέφυγε στην Αίγυπτο κυνηγημένη από την Ήρα.

Λέει ο Διόδωρος: «Στη Βαβυλωνία οδήγησε αποίκους ο Βήλος που πίστευαν πως ήταν γιος της Λιβύης και του Ποσειδώνα. Αυτός εγκαταστάθηκε κοντά στον Ευφράτη ποταμό, και καθιέρωσε ιερείς παρόμοια με αυτούς της Αιγύπτου, απαλλαγμένους από φόρους και κάθε υποχρέωση, που οι Βαβυλώνιοι τους λένε Χαλδαίους.. » /…/ «Λένε επίσης, πως οι Χαλδαίοι της Βαβυλωνίας, όντας άποικοι των Αιγυπτίων…»

Αλλά και οι ίδιοι οι Εβραίοι ήταν Αιγύπτιοι, σύμφωνα με την ίδια πηγή: «....λένε επίσης πως με τον ίδιο τρόπο ξεκίνησαν όσοι, ακολουθώντας τον Δαναό,» [απόγονος της Ιώς] «συνοίκησαν μια από τις παλιότερες Ελληνικές πόλεις, το Άργος. Μερικοί ακόμη, ξεκινώντας από αυτούς,» [τους Αιγύπτιους] «δημιούργησαν και το έθνος των Κόλχων στον Πόντο, και αυτό των Ιουδαίων στη μέση Αραβίας και Συρίας. Γι αυτό και σε αυτές τις φυλές υπάρχει η συνήθεια να περιτέμνονται τα παιδιά που γεννιούνται, μια που το έθιμο ήρθε από την Αίγυπτο...»[1]

Ευσέβιος Καισαρείας: « Στην πόλη της Βαβυλωνίας Καμαρίνη, που μερικοί την λένε Ουρίη» [Ουρ] «(σημαίνει δε πόλη των Χαλδαίων) γεννήθηκε ο Αβραάμ στη δέκατη τρίτη γενεά, ξεπερνώντας τους πάντες σε ευγένεια και σοφία, αφού βρήκε και την Χαλδαϊκή αστρολογία, στράφηκε προς την ευσέβεια, για να ευχαριστήσει το Θεό. Ήρθε με το πρόσταγμα του Θεού να κατοικήσει στην Φοινίκη, και δίδαξε τις κινήσεις του ήλιου και της σελήνης, και όλα τα άλλα στους Φοίνικες, για να ικανοποιήσει τον βασιλιά τους…» [2]

Ιώσηπος, Εβραίος ιστορικός: «Οι Χαλδαίοι» /…/ «ήταν οι αρχηγοί του γένους μας» [των Εβραίων] «και λόγω συγγένειας μνημονεύουν τους Ιουδαίους στα γραπτά τους». [3]

Οι Βαβυλώνιοι όμως ταύτιζαν τον Βήλο με τον Κρόνο, και γενεαλογούσαν από αυτόν τους Εβραίους, τους Φοίνικες, τους Αιθίοπες και τους Αιγύπτιους.

Ο Πλούταρχος γράφει πως ο Ιεροσόλυμος και ο Ιουδαίος ήταν παιδιά του Τυφώνα, [4] γιου της Ήρας (με παρθενογένεση) ή της Γης. Εγγονοί της Ήρας οι Εβραίοι, λοιπόν, ή αδέλφια των Τιτάνων και των Γιγάντων.

Σύμφωνα με τον Εστιαίο, μετά τον Κατακλυσμό, οι ιερείς του Δία κατέληξαν στη Βαβυλώνα: «Όσοι από τους ιερείς διασώθηκαν, παίρνοντας τα ιερά του Ενυαλίου Διός, ήρθαν στο Σεναάρ της Βαβυλωνίας…» [5] . Από εκεί διασκορπίστηκαν στη γη. Η κοιλάδα Σεναάρ αναφέρεται και στη Βίβλο, ως το πρώτο μέρος που συγκροτήθηκε ανθρώπινη κοινωνία μετά τον Κατακλυσμό. [6]

Ο δε Αριστοτέλης, έλεγε πως οι Εβραίοι ήταν Ινδικής καταγωγής. Κατά τον Ιώσηπο, ο Κλέαρχος, μαθητής του φιλόσοφου, κατέγραψε τα λόγια του δασκάλου του: 

«…αυτοί είναι απόγονοι των φιλοσόφων της Ινδίας, ονομάζονται μάλιστα, όπως λένε οι Ινδοί, οι φιλόσοφοι ΄΄Καλανοί΄΄ ενώ οι Σύριοι τους ονομάζουν ΄΄Ιουδαίους΄΄, παίρνοντας το όνομα από τον τόπο…» [7]. 

Ο Αριστοτέλης πρέπει να είχε απ' ευθείας πληροφόρηση από τον μαθητή του τον Μέγα Αλέξανδρο. Πάντως, οι Φοίνικες είχαν ναυτικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο από όπου ταξίδευαν στις Ινδίες. Έκαναν και ναυτικές εμπορικές εκστρατείες με τους Εβραίους στην άγνωστη χώρα Οφίρ ή Σωφηρά, [8] που και αυτή πρέπει να τοποθετηθεί εκεί. Άρα οι Εβραίοι είχαν επαφή με την Ινδία και υποθέτω πως οι Ινδοί, όπως οι Εβραίοι και οι Νεοέλληνες, ισχυρίζονταν πως όλοι οι λαοί κατάγονταν από αυτούς.

Ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει τους Εβραίους, γιατί προφανώς δεν τους διαχωρίζει από τους Σύριους. Γράφει για τους Εβραίους ο Χοίριλος: «…βγάζοντας από το στόμα τους γλώσσα Φοινικική, κατοικούσαν στα πλατιά όρη στα [Ιερο-] Σόλυμα, κοντά σε μια λίμνη…» [9] (Νεκρή Θάλασσα). 

Και οι πρώτες Εβραϊκές επιγραφές είναι σε Φοινικικό αλφάβητο (9ος αι πΧ) Τι σύμπτωση! «...ταύτην γλώσσαν και Συριακήν λέγουσιν» ... «επειδή γαρ Συρίαν την Ιουδαίαν και Σύρους οι παλαιοί τους Παλαιστίνους ονόμαζον...». [10]

Οι Υκσώς ήταν λαός της Μέσης ανατολής που κατέλαβε την Αίγυπτο. Η συγγένεια Φοινίκων και Εβραίων φαίνεται και από το ότι οι δυο λαοί διεκδικούσαν την πατρότητα των Υκσώς! 

Ο Ιώσηπος λέει πως αυτοί ήταν πρόγονοι των Εβραίων. [11] 

Ο Σύγγελος αναφέρει τους Υκσως ως: «Πεντεκαιδεκάτη δυναστεία ποιμένων, ήσαν δε Φοίνικες ξένοι βασιλείς...» «Επτακαιδεκάτη δυναστεία ποιμένες ήσαν αδελφοί Φοίνικες ξένοι βασιλείς» [12] Ποιμένες, είναι οι Υκσώς. (αυτό είναι το νόημα του ονόματος).

Ο Αιγύπτιος Μανέθων μας λέει πως έφυγαν οι Εβραίοι από την Αίγυπτο, σε μια αφήγηση που πρέπει να είναι οπωσδήποτε κάπως συκοφαντική:

Ο Φαραώ Αμένωφις πείστηκε από ένα μάντη να εξορίσει από την Αίγυπτο τους λεπρούς και τους άλλους “μολυσμένους”. Αυτοί μαζεύτηκαν κάπου ογδόντα χιλιάδες, και ανάμεσά τους ήταν και μορφωμένοι ιερείς. Οι εξόριστοι στάλθηκαν στα λατομεία. Μετά καιρό, ο Φαραώ τους παραχώρησε μια πόλη, την Άβαρη. Εκεί αναδείχτηκε ως ηγεμόνας τους ο Αιγύπτιος ιερέας Οσαρσήφ από την Ηλιούπολη που μετονομάστηκε σε Μωυσή. Αυτός ανακήρυξε τον μονοθεϊσμό.

Ο Μωυσής επικοινώνησε με τους Υκσώς, οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από την Αίγυπτο και τώρα ζούσαν σε μια πόλη που ονομάζονταν Ιερουσαλήμ. Μαζί με τα πλήθη των Υκσώς, οι εξόριστοι επιτέθηκαν στην Αίγυπτο και έκαναν μεγάλες καταστροφές, μέχρι να ηττηθούν και να εκδιωχθούν από την χώρα. Αυτή είναι η ιστορία του Μανέθωνα σε περίληψη.

Πάντως, σε έναν Αιγυπτιακό ναό του Άμμωνα στο Σόλεμπ του Σουδάν, της εποχής του Αμενχοτέπ ΙΙΙ, που χρονολογείται στα 1350 π.Χ., περίπου, διαβάστηκε το όνομα «Ιεχωβάς». 

Ο Ευσέβιος Καισαρείας, σε αντίθεση, λέει πως ο Μωυσής ήταν Αιγύπτιος στρατηγός που πολεμούσε τους Αιθίοπες, και έχτισε πόλη στην Αίγυπτο για τον πολυάριθμο στρατό του, και την ονόμασε «Ερμού πόλιν». Ο Εβραίος ηγέτης λέγανε, καθιέρωσε πολλά στην Αιγυπτιακή λατρεία, και γι’ αυτό οι Αιγύπτιοι ιερείς «ισοθέου τιμής καταξιωθέντα προσαγορευθήναι Ερμήν». 

Το αρχικό όνομα των Εβραίων ήταν, μας λέει, «Ερμιούθ» «ο είναι μεθερμηνευθέν κατά την Ελληνίδα φωνήν Ιουδαίοι» [13]

Αλλά και η “Εβραϊκή” λατρεία του Ενός Θεού δεν προήλθε από τον Αβραάμ, μια που ο Μελχισεδέκ, ένας Χαναναίος βασιλιάς, ήταν ήδη ιερέας του Ιεχωβά, πολύ πριν ο Αβραάμ γνωρίσει τον Ένα Θεό. [14] 

Αυτός ήταν επίσης Αιγυπτιακής καταγωγής. «ούτος ο Μελχισεδέκ επί Αβραάμ ήκμαζεν, ανήρ θεοσεβής, εθνικός» [=όχι Εβραίος] «καταγόμενος εκ γένους Σίδου, υιού Αιγύπτου, βασιλέως της Λιβύης χώρας. εξ ου Αιγύπτιοι κέκληνται. όστις Σίδος εκ της Αιγύπτου επελθών παρέλαβε την χώραν των λεγομένων εθνικών, τουτ’ εστιν την νυν λεγομένην Παλαιστίνην, και υποτάξας αυτήν ώκησεν εκεί εν αυτή. και κτίζει πόλιν, ην εκάλεσε Σιδό(ώ)να εις όνομα ίδιον, ήτις νυν εστίν υπό την Φοινίκην χώραν…» [15] 

Αυτός ο Αίγυπτος, ο πρόγονος του Μελχισεδέκ, κατάγονταν επίσης από την Αργίτισσα Ιώ, και ήταν αδελφός του πατριώτη μας, του Δαναού. [16]

Ελπίζω να το απολαύσατε όσο εγώ.

---

1 Διόδωρος Σικελιώτης, Α΄, 28.

2 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, ιζ΄, 330

3Ιώσηπος, Λόγος Α΄, 13.

4 Πλούταρχος, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 31.

5 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, ιε΄, σελ. 329. (από τον Ιώσηπο) «Των δε ιερέων τους διασωθέντας, τα του Ενυαλίου Διός ιερώματα λαβόντας, εις Σεναάρ της Βαβυλωνίας ελθείν…»

6 Γένεσις, 10,  32, κ. έ. «αὗται αἱ φυλαὶ υἱῶν Νωε κατὰ γενέσεις αὐτῶν κατὰ τὰ ἔθνη αὐτῶν ἀπὸ τούτων διεσπάρησαν νῆσοι τῶν ἐθνῶν ἐπὶ τῆς γῆς μετὰ τὸν κατακλυσμόν. καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν καὶ φωνὴ μία πᾶσιν 2 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σεννααρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ»

ωσηπος, Λόγος Α΄, Περί αρχαιότητος των Ιουδαίων, 22, 176 κ. έ.

8 Γ Βασ. 9,26  “καὶ καὶ ναῦν ὑπὲρ οὗ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Σαλωμὼν ἐν Γασιὼν Γαβὲρ τὴν οὖσαν ἐχομένην Αἰλὰθ ἐπὶ τοῦ χείλους τῆς ἐσχάτης θαλάσσης ἐν γῇ Ἐδώμ. καὶ ἀπέστειλε Χιρὰμ ἐν τῇ νειὶ τῶν παίδων αὐτοῦ ἄνδρας ναυτικοὺς ἐλαύνειν εἰδότας θάλασσαν μετὰ τῶν παίδων Σαλωμών. καὶ ἦλθον εἰς Σωφηρὰ καὶ ἔλαβον ἐκεῖθεν χρυσίου ἑκατὸν εἴκοσι τάλαντα καὶ ἤνεγκαν τῷ βασιλεῖ Σαλωμών.”

9 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Θ΄, θ΄, σελ. 325 «…γλώσσαν μεν Φοίνισσαν από στομάτων αφιέντες ώκουν δ’ εν [Ιερο-] Σολύμοις  όρεσι πλατέη παρά λίμνη…»

10 Ιωάννης Μαλάλας, χρονογραφία.

11 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Ι΄, ιγ΄, σελ. 394, σύμφωνα με τον Ιώσηπο.

12 Σύγγελος, χρονογραφία, σελ. 118, 119

13 Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή Θ΄, κζ΄,

14 Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις,  ΙΔ΄, 18-20.

15 Σούδα, λήμμα «Μελχισεδέκ». Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία, σελ. 58.

16 Οι γενεαλογίες στον Απολλόδωρο, Β΄, Ι, 4 

Πηγή

Continue Reading »

Ερμής Τρισμέγιστος, Ερμητικά Κείμενα, η μαγεία, η Αίγυπτος και λοιπές ασυναρτησίες

Ερμής Τρισμέγιστος, τα Ερμητικά κείμενα της μαγείας, και μια αποτυχημένη συγκόλληση με τον Χριστιανισμό.

Ένας Νεοπαγανιστικός Αχταρμάς, μυθικών προσώπων, ψευδεπιγράφων, στοιχείων καμπαλιστικής μαγείας, αστρολογίας και αλχημείας.

1. Ερμής Τρισμέγιστος και ερμητικά κείμενα.

Με την άνοδο του νεοπαγανισμού στην χώρα μας, παρατηρείται προσπάθεια συμβιβασμού Χριστιανισμού και ειδωλολατρίας από της μετριοπαθέστερες πτέρυγες των δευτέρων. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, προβάλλεται ο ισχυρισμός, ότι η ύπαρξη Υιού και Λόγου του Θεού ήταν γνωστή στους αρχαίους και συγκεκριμένα από τον Ερμή τον επιλεγόμενο Τρισμέγιστο και ότι ο ερχομός του Χριστού προφητεύθηκε από αυτόν. Στο παρόν θ’ ασχοληθούμε με τον ισχυρισμό αυτό για να δούμε αν πράγματι ο Υιός και Λόγος του Θεού ήταν γνωστός στους αρχαίους Έλληνες, πριν ο ίδιος σαρκωθεί και αποκαλύψει τον εαυτό Του. 

Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος είναι ένα μυθικό πρόσωπο, συγκριτιστικό παράγωγο των ελληνιστικών χρόνων. Πρόκειται για κράμα του μυθικού ελληνικού Ερμή και του αιγυπτιακού Θωθ. 

Ο Θωθ ήταν σεληνιακή θεότητα και η λατρεία του περιλάμβανε την μαγεία, όπως και του Ερμή. Γι’ αυτό και κατά την ελληνιστική περίοδο στην Αίγυπτο, οι Έλληνες τον ταύτισαν με τον Ερμή [1]. 

Στον Ερμή τον Τρισμέγιστο αποδίδονται ψευδώς μια σειρά κειμένων θεωρητικής και πρακτικής μαγείας, τα οποία απαρτίζουν μαζί με συλλογή διάσπαρτων αποσπασμάτων το λεγόμενο ερμητικό corpus. Λέμε ψευδώς, διότι απλούστατα ο Ερμής ο Τρισμέγιστος είναι μυθικό και όχι πραγματικό πρόσωπο. Τα κείμενα δηλαδή είναι ψευδεπίγραφα. 

Τα ερμητικά κείμενα αποτελούν την θεωρητική βάση του Ερμητισμού. 

Ο Ερμητισμός είναι ένα μεταφυσικό και όχι θρησκευτικό ή φιλοσοφικό σύστημα. Αποτελεί την κατάπτωση του συγκερασμού της ενοποίησης των πρακτικών της αρχαίας αιγυπτιακής μυστηριακής λατρείας και της ελληνιστικής μαγείας, που κατέληξε σε συστηματοποίηση των μαντικών, αστρολογικών και αλχημιστικών τεχνικών. Σε αυτά εισήχθηκαν ιουδαϊκά στοιχεία, λόγω της πολυπληθούς ιουδαϊκής κοινότητας της Αιγύπτου και μετά την διάδοση του Χριστιανισμού, δάνεια από τον νεοπλατωνισμό. 

Αναπαράσταση του Ερμή Τρισμέγιστου, στο δάπεδο του Καθεδρικού Ναού των Καθολικών στην Σιένα της Ιταλίας και οχι στον τοίχο..λογικό είναι αφού ΔΕΝ τιμάται ως "άγιος".

Πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι εφόσον επρόκειτο για μυστηριακή λατρεία, η ερμητική γνώση ήταν μυστική. Αποτελούσε αντικείμενο μύησης. Μόνο στην ύστερη αρχαιότητα έχουμε συγγραφή κειμένων, όταν πια το ερμητικό σύστημα είχε δεχθεί όλες τις αναφερθείσες επιδράσεις. Παρότι, το corpus θεωρείται ότι διατηρεί παλαιότερη παράδοση, ωστόσο η εικόνα που φτάνει σε μας για τον ερμητισμό είναι οριστική και τελική. 

Από την εποχή της μεταφοράς των κειμένων στη Δύση πιστεύονταν ότι πρόκειται για προγενέστερα του Χριστιανισμού κείμενα. Ωστόσο, ο πρώτος εκδότης τους Ισαάκ Causabon, ένας Ελβετός φιλόλογος, προχώρησε σε γλωσσολογική ανάλυση και κατέληξε ότι δεν είναι προγενέστερα του 200 μ.Χ. Άλλες εκτιμήσεις τα τοποθετούν μεταξύ του Β’-Ε’ αι. Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ότι τα κείμενα, ως μεταγενέστερα του Χριστιανισμού, δεν μπορούν να στηρίξουν ισχυρισμό για την αναγνώριση του Υιού και Λόγου του Θεού από τους αρχαίους, πολύ δε περισσότερο για προφητεία της Ενσάρκωσής του. Αμέσως παρακάτω θα δούμε πως προέκυψε ο ασύστατος αυτός ισχυρισμός.

2. Ο Λόγος στα ερμητικά κείμενα. 

Από τους Χριστιανούς απολογητές του Γ’ αι. ο Λακτάντιος πρώτος και μοναδικός, επικαλέστηκε τα ερμητικά κείμενα για να δείξει στο ειδωλολατρικό περιβάλλον της εποχής του ότι η παγανιστική σοφία μπορούσε να συμμαχήσει με τον Χριστιανισμό. 

Ο Λακτάντιος (240-320) ήταν Χριστιανός Λατίνος συγγραφέας στην Βόρεια Αφρική και στο έργο του Divinae Institutiones προσπάθησε ν’ απολογηθεί υπέρ του Χριστιανισμού απέναντι στους φιλοσόφους. Η προσπάθειά του ήταν ανεπιτυχής, το έργο κρίθηκε αιρετικό και απαξιώθηκε. Επανήλθε σε χρήση κατά την Αναγέννηση στη Δύση, την ίδια εποχή με τα ερμητικά κείμενα. 

Ο Λακτάντιος αναγνώριζε τον Ερμή τον Τρισμέγιστο ως πραγματικό πρόσωπο, αναγνωρίζοντας και ταυτίζοντάς αυτόν με τον πέμπτο Ερμή του Κικέρωνα. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ο πέμπτος Ερμής ήταν αυτός που έδωσε τα γράμματα και τους νόμους στους Αιγύπτιος. Ο Λακτάντιος έγραψε ότι, «αν και ήταν άνθρωπος, ωστόσο ήταν αρχαιότατος, και προικισμένος με κάθε είδους μάθησης, ώστε η γνώση πολλών πραγμάτων και τεχνών του απέδωσε τον τίτλο του Τρισμέγιστου. Έγραψε βιβλία πολλά σε αριθμό, σχετικά με τη γνώση των θείων θεμάτων, στα οποία επιβεβαιώνει το μεγαλείο του ανώτατου και μοναδικού Θεού, και αναφέρεται σε αυτόν με τα ίδια ονόματα που χρησιμοποιούμε κι εμείς – Θεός και Πατέρας [2]» 

Ο Λακτάντιος αγνοώντας τα σχετικά με τον Ερμή και έχοντας πιστέψει τις πληροφορίες που παρείχε το αφρικανικό περιβάλλον γι’ αυτόν, νόμιζε ότι ο Ερμής ήταν υπαρκτό πρόσωπο και μάλιστα αρχαιότερο από τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα [3]. 

Διαβάζοντας ένα από τα ερμητικά κείμενα, το επιλεγόμενο Ασκληπιός, είδε να αναφέρεται ο δημιουργός, ως Υιός του Θεού. Πίστεψε, λοιπόν, ότι λόγω της νομιζόμενης αρχαιότητας του έργου, βρήκε το απόλυτο επιχείρημα για την αντιπαράθεση με τους εθνικούς φιλοσόφους. Παρέθεσε το απόσπασμα στο έργο του και μάλιστα στα ελληνικά. Είναι το μοναδικό απόσπασμα που σώθηκε στα ελληνικά, δεδομένου ότι ο Ασκληπιός έχει σωθεί μόνο σε λατινική μετάφραση. Γράφει λοιπόν, 

«Ο Ερμής στο βιβλίο του που τιτλοφορείται Τέλειος Λόγος, χρησιμοποιεί τα εξής λόγια,

ὁ Κύριος καί τῶν πάντων ποιητής, ὅν Θεόν καλεῖν νενομίκαμεν, ἐπεί τόν δεύτερον ἐποίησε θεόν ὁρατόν καί αἰσθητόν˙ αἰσθητόν δέ φημι οὐ διά τό αἰσθέσθαι αὐτόν, περί γάρ τούτο οὐκ ἔστι πότερον αὐτός αἴσθοιτο, ἀλλ’ ὅτι εἰς αἴσθησιν ὑποπέμπει (οι εκδότες εδώ δέχονται ότι πρέπει να διορθωθεί σε ὑποπίπτει) καί εἰς νοῦν. Ἐπεί τοῦτον ἐποίησε πρῶτον, καί μόνον, καί ένα, καλός δέ αὐτῷ ἐφάνη, καί πληρέστατος καί πάντων τῶν ἀγαθῶν ἡγίασέ τε καί πάνυ ἐφίλησεν ὡς ἵδιον τόκον [4]». 

Είναι απορίας άξιο το ότι σε ένα τόσο μικρό απόσπασμα μπορούν και συνυπάρχουν τρεις αιρέσεις. 

Στην φράση «Ἐπεί τοῦτον ἐποίησε πρῶτον, καί μόνον, καί ένα» βλέπουμε την κεντρική ιδέα του Αρειανισμού, ότι δηλ. ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι κτίσμα. 

Στην φράση «περί γάρ τούτο οὐκ ἔστι πότερον αὐτός αἴσθοιτο, ἀλλ’ ὅτι εἰς αἴσθησιν ὑποπέμπει» βρίσκουμε τον γνωστικό δοκητισμό, ότι δηλαδή ο Χριστός δεν σαρκώθηκε πραγματικά, αλλά φαινομενικά, κατά δόκησιν. 

Ερμηνευτικά διφορούμενη είναι η φράση «ὡς ἵδιον τόκον», η οποία μπορεί να σημαίνει είτε ότι Θεός αγάπησε «τον δεύτερον» ως δικό του «τόκο» επειδή ήταν, είτε μπορεί να σημαίνει ότι τον αγάπησε ως τέτοιο αν και δεν ήταν. Επιδέχεται και τις δύο ερμηνείες, ωστόσο το ότι ήδη έχει αναφερθεί σε αυτόν ως ποίημα του Θεού πρώτο, η δεύτερη ερμηνεία φαίνεται ότι είναι η σωστή. Έχουμε δηλαδή την μοναρχιανική αίρεση του Υιοθετισμού. 

Και οι τρεις αυτές αιρέσεις εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν στις περιοχές που είχαν δεχθεί την επίδραση του ερμητισμού. Αξίζει να ερευνηθεί αν για παράδειγμα ο Αρείος γνώριζε τον ερμητισμό και επηρεάστηκε από αυτόν για την ανάπτυξη της αιρετικής θεολογίας του. Ως προς τον γνωστικισμό, γίνεται δεκτό ότι επέδρασε επί του ερμητισμού.

Η Αιγυπτιακή θεότητα Θωθ,
με μασονικά σύμβολα

Συμπεραίνεται, λοιπόν, ότι ο Λόγος, όπως εμφανίζεται στην ερμητική φιλολογία, δεν είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, συναΐδιος και συνάναρχος με τον Πατέρα. Πρόκειται για κτίσμα, το πρώτο και μοναδικό, για το οποίο αν είχαμε περισσότερα στοιχεία ίσως να μπορούσαμε να το αναγνωρίσουμε ως την «πρωτόκτιστη σοφία», το αριστοτελικό «είδος», την πλατωνική «ιδέα» που ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς δέχεται ως Λόγο. Από το παραπάνω απόσπασμα δεν προκύπτουν τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά που θα επέτρεπαν την ταύτιση. 

Ο Λόγος, όμως αναφέρεται και σε άλλο κείμενο της ερμητικής παράδοσης, τον Ποιμάνδρη. 

Στο έργο αυτό ο Ερμής ο Τρισμέγιστος έρχεται σε έκσταση και βλέπει τον «Νου της αυθεντίας», τον Ποιμάνδρη, ο οποίος και του φανερώνει τον τρόπο της δημιουργίας. 

Ο Ερμής αντικρίζει την πρωταρχική ύλη, την οποία περιγράφει ως εξής: 

«καὶ μετ' ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον, φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς <ὄφει> εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρός, καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη·» 

Εδώ φαίνεται ότι η κατάσταση πριν την δημιουργία είναι η χαοτική και σκοτεινή της μωσαϊκής πεντατεύχου, εκ της οποίας ξεπηδά η υγρή φύση, και όχι η φιλοσοφική προϋπάρχουσα ύλη. Στην συνέχεια ο Λόγος επεμβαίνει ως δημιουργικός παράγοντας, ως αρχετυπικό είδος: 

«ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον. ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, φησὶ πάλιν ἐμοί, Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς τῆς ἀπεράντου· ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί.» 

Στον Ποιμάνδρη, λοιπόν, ο Λόγος δεν είναι πραγματικά δημιουργός, αλλά χρησιμοποιείται ως μοντέλο για την δημιουργία των στοιχείων επειδή είναι το πρώτο αρχέτυπο και περιέχει εν εαυτώ όλα τα αρχέτυπα: «Τὰ οὖν, ἐγώ φημι, στοιχεῖα τῆς φύσεως πόθεν ὑπέστη; – πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα, ᾿Εκ βουλῆς θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν». 

Αυτός είναι ο τρόπος της δημιουργίας κατά τον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα, ο οποίος προσπάθησε να συνδυάσει την ιουδαϊκή παράδοση με την φιλοσοφική σκέψη. Αυτός είναι ο Λόγος του Φίλωνα. 

Ο Λακτάντιος, λοιπόν, θεωρούσε ότι ο Ερμής ήταν εθνικός προφήτης. Στην άποψη αυτή αντιτίθεται ο Άγιος Αυγουστίνος. Αυτός θεωρούσε ότι ο Ερμής δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν ειδωλολάτρη, ο οποίος μάλιστα παρείχε μέσα από τα βιβλία του την μαγική τεχνική του εγκλεισμού δαιμόνων μέσα στα αγάλματα, ώστε να τα κάνει να μιλούν. Αυτή η τεχνική ήταν ευρεία διαδεδομένη στην Αίγυπτο και ο Άγιος Αυγουστίνος βρήκε το σχετικό ξόρκι στον Ασκληπιό [5]. 

3. Η ερμητική παράδοση κατά την Αναγέννηση. 

Η αναγέννηση της ερμητικής παράδοσης ξεκινά τα χρόνια της Αναγέννησης. Με την πτώση της Κωνσταντινούπολης ξεκινά η καπηλεία της αρχαίας κληρονομίας από τους δυτικούς. Την εποχή εκείνη δεν έχουμε την αρχαιοκαπηλεία με την σημερινή της μορφή. Οι δυτικοί πράκτορες αναζητούσαν χειρόγραφα κείμενα κυρίως στις βιβλιοθήκες των μοναστηριών. 

Ένας τέτοιος πράκτορας, ο μοναχός Leonardo de Candia Pistoia, έφερε στον προϊστάμενό του Cosimo των Μεδίκων [6] το 1460, ένα χειρόγραφο το οποίο περιείχε τις δεκατέσσερις από τις δεκαπέντε πραγματείες που αποτελούν σήμερα το ερμητικό corpus [7]. Την εποχή εκείνη ο Cosimo degli Medici απασχολούσε τον Marsilio Ficino, έναν σημαντικό ουμανιστή της ιταλικής αναγέννησης, ακαδημαϊκό και αστρολόγο. Στην υπηρεσία του Cosimo ο Ficino είχε ξεκινήσει την μετάφραση στα λατινικά των έργων του Πλάτωνα. Ωστόσο το 1463 ο Cosimo τον διέταξε να σταματήσει την μετάφραση των πλατωνικών κειμένων και να ξεκινήσει άμεσα την μετάφραση των ερμητικών. Η επιθυμία του πάτρωνα ήταν να διαβάσει τα ερμητικά πριν πεθάνει, προκρίνοντας αυτά των πλατωνικών. Η μετάφρασή τους κράτησε μερικούς μήνες και ολοκληρώθηκε πριν το 1464, έτος θανάτου του Cosimo. 

Τα Ερμητικά κείμενα, με πλήθος
καμπαλιστικών συμβόλων
και συμβόλων μαγείας

Ο ενθουσιασμός του Cosimo για την απόκτηση των ερμητικών έργων καθώς και η προτεραιότητα που έδωσε στην μετάφρασή τους δεν είναι αδικαιολόγητα θέματα. Ερμητική παράδοση εντοπίζεται και στον Μεσαίωνα στη Δύση, ωστόσο η διερεύνησή της θα είναι αντικείμενο άλλης μελέτης. Ο Ficino ονόμασε την λατινική μετάφραση του έργου Ποιμάνδρης, από την πρώτη πραγματεία. Η μετάφραση γνώρισε τεράστια διάδοση κατά την Αναγέννηση και εκδόθηκε για πρώτη φορά (edition princeps) το 1471 με τον τίτλο De potestate et sapientia Dei. 

Η επίδραση του ερμητισμού στον τρόπο του φιλοσοφείν του Ficino πέρασε στον μαθητή του Giovanni Pico della Mirandola (1463-1494). Το έργο του De hominis dignitate ήταν ένα συνονθύλευμα νεοπλατωνισμού, ερμητισμού και καμπαλιστικής παράδοσης. Θεωρείται το «Μανιφέστο της Αναγέννησης». Αυτά τα παρουσιάζουμε για να καταλάβει ο αναγνώστης το στίγμα μιας εποχής που προβάλλεται ότι αντικατέστησε τον «σκοταδιστικό» Μεσαίωνα. 

Επανερχόμενοι στον Ficino, βλέπουμε ότι με την αναβίωση του ερμητισμού έχουμε και την αναβίωση της άποψης περί του Ερμή του Τρισμέγιστου ως προφήτη του Χριστιανισμού, την οποία είχε προτείνει ο Λακτάντιος. Και όχι μόνο. Ο Marsilio Ficino ήταν μαθητής του Ιωάννη Αργυρόπουλου. Αυτός με την σειρά του ήταν μαθητής του Γεώργιου Πλήθωνα Γεμιστού. 

Ο Γεμιστός αναγνώριζε ως αρχαίο θεολόγο (prismus theologus) τον Ζωροάστρη εξαιτίας της ζωροαστρικής μόρφωσής του. Ο Ficino γνώρισε τον Γεμιστό στην σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας, είχε εντυπωσιαστεί από αυτόν, γι’ αυτό και μαθήτευσε στον Αργυρόπουλο. 

Ακολουθώντας το παράδειγμά του μίλησε και αυτός για μια αρχαία θεολογία (prisca theologia), μόνο που μετά τον Ζωροάστρη κατέταξε τον Ερμή τον Τρισμέγιστο. Στην συνέχεια ακολουθούσαν ο Ορφέας, ο Πυθαγόρας, ο Αγλαόφημος και τέλος ο Πλάτων. Αυτή τη σειρά της αρχαίας σοφίας δίνει στο έργο του Theologia Platonica [8]. 

Ο Ficino στο Argumentum, στον πρόλογο, δηλαδή, της μετάφρασης των ερμητικών που ο ίδιος έδωσε το όνομα Ποιμάνδρης, θεώρησε ότι ο Ερμής ο Τρισμέγιστος δεν ήταν μόνο φιλόσοφος, αλλά μερικές φορές μίλησε και ως προφήτης [9], είδε την καταστροφή της αρχαίας θρησκείας και την απαρχή του Χριστιανισμού, μαζί με τον ερχομό του Χριστού. Έδωσε λοιπόν, το στίγμα του συγκριτιστικού τύπου του Χριστιανού Νεοπλατωνιστή της Αναγέννησης. Αυτός έπρεπε να παραδέχεται ότι ο Ερμής ο Τρισμέγιστος μιλούσε στα έργα του για τον Υιό και Λόγο του Θεού.

Πάνω σε αυτό το θεμέλιο στηρίχθηκε όλη η θεωρία της αναγεννησιακής μαγείας. Ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν γίνονταν δεκτή η ταύτιση του Λόγου του Ερμή με το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, όπως στην περίπτωση του περιβόητου Giordano Bruno (1548-1600), του δομινικανού μάγου που κάηκε το 1600 στη Ρώμη, δεν αμφισβητούνταν το κύρος του Ερμή, ως θεολόγου και προφήτη. Τέλος σε αυτή την ψευδαίσθηση έδωσε το 1614 ο Isaac Casaubon, όταν χρονολόγησε τα κείμενα σε μια εποχή που δεν δικαιολογούσε την υποτιθέμενη αρχαιότητα. Έτσι κατέρρευσε το οικοδόμημα της prisca theologia, το οικοδόμημα της ερμητικής-καμπαλιστικής αναγεννησιακής μαγείας και το οικοδόμημα του ερμητικού χριστιανισμού της ίδιας περιόδου [10].

Αυτά τα λίγα παρατίθενται προς γνώση των αναγνωστών, ώστε να μπορούν να αναγνωρίσουν την προέλευση μιας παλιάς, παρωχημένης και αναιρεμένης άποψης και να διαπιστώσουν τις αποκρυφιστικές ρίζες της. 

ΠΗΓΕΣ

[1] E. A. Wallis Budge, The Gods of the Egyptians, London 1904, vol. 1 p. 415

[2] Lactantius, Divinae Institutiones I.6, αγγλική μετάφραση W. Fletcher, The Works of Lactantius,στη σειρά Ante-Nicene Fathers 21, Edinburgh 1871, vol. 1 p.15. 

[3] Lactantius, De ira Dei XI, αγγλ. μετ. . Fletcher, vol. 2 p.23.

[4] Λατινικό κείμενο PL 6.461-2, αγγλική μετ. Fletcher, vol. 1 p. 221. Το ελληνικό απόσπασμα έχει καταχωρηθεί στο Corpus Hermeticorum vol. 2 p. 304 Η μετάφραση του αποσπάσματος είναι η εξής: «ο Κύριος και ποιητής των πάντων, των οποίο ορθώς θεωρήσαμε ότι πρέπει ν’ αποκαλούμε Θεό, αφότου έφτιαξε τον δεύτερο Θεό ορατό και αισθητό, [και λέω αισθητό] όχι γιατί υπάρχει κάτι δικό του που να είναι αισθητό, αλλά γιατί μπορεί και υποπίπτει στην αίσθηση και το νου. Επειδή λοιπόν, αυτόν έφτιαξε πρώτον και μοναδικό και έναν, και του φάνηκε ότι είναι όμορφος και εντελώς πλήρης παντός αγαθού, τον αγίασε και πολύ τον αγάπησε ως δικό του γιο». 

[5] Αγ. Αυγουστίνου, De Civitate Dei VIII.23-26. Χρησιμοποιεί τα αποσπάσματα από το Ασκληπιός 23,24,37, Corpus Hermeticorum vol.2 pp.325 κ.ε. 

[6] Ο Còsimo di Giovanni degli Mèdici (1389-1464) ήταν ο πάτερφαμίλιας της οικογένειας και πρώτος της δυναστείας άρχοντας της Βενετίας. 

[7] Το χειρόγραφο αυτό βρίσκεται σήμερα στην Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη (Biblioteca Laurenziana) ως κώδικας Laurentianus LXXI 33 (A). 

[8] D. P. Walker, The Prisca Theologia in France, J. W. C. L. 17 (1954), pp. 204-59. 

[9] Στο έργο του De religion Christiana et fidei pietate (1475-6) θεωρεί ότι ο Ερμής είναι προφήτης όπως και οι Σίβυλλες. 

[10] Frances A. Yates, Giordano Bruno and the Hermetic Tradition, London 1964, p. 398.

Πηγή

Continue Reading »

Τι έγινε όταν Χριστιανοί Λεγεωνάριοι προσευχήθηκαν στο Θεό;

Οι Χριστιανοί Λεγεωνάριοι που γονάτισαν και προσευχήθηκαν στον Θεό.

Η Κεραυνοβόλος Λεγεώνα.

Οι θαυμαστές επεμβάσεις του Θεού μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητος πιστοποιούν την αλήθεια της Πίστεως προς Αυτόν αλλά και ενδυναμώνουν τους ευσεβείς. Ιδιαίτερη αίγλη και πιστότητα -όσον αφορά στην οπτική γωνία των απίστων ή δυσπίστων- έχουν τα θαύματα που πραγματοποιούνται κατόπιν ειδικής προσευχής ευλαβών πιστών.

Ένα τέτοιο θαυμάσιο γεγονός αναφέρεται στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου επισκόπου Καισαρείας (Βιβλ. Ε' 5, 1-7) και το οποίο παραθέτουμε σε ελεύθερη απόδοση για διευκόλυνση των αναγνωστών.

Οι μαρτυρίες των συγχρόνων εκκλησιαστικών συγγραφέων, όχι μόνον δεν αμφισβητήθηκαν από τους ειδωλολάτρες αλλά επιβεβαιώθηκαν με σχετικές μαρτυρίες, το οποίο όντως αποτελεί αναμφισβήτητη απόδειξη της αληθείας. Όσοι και πάλι δεν θέλουν να πιστέψουν μπορούν να σφραγίσουν τα μάτια και τ' αυτιά τους...

Η Κεραυνοβόλος Λεγεώνα.

Βρισκόμαστε στα 172 μ.Χ. Οι Λεγεώνες του Ρωμαίου Καίσαρος Μάρκου Αυρηλίου είναι παρατεταγμένα σε μάχη εναντίων των Γερμανικών και Σαρματινών ορδών. Όμως το στράτευμά του πιέζεται σφοδρά από δίψα και ο ίδιος από βασανιστικότερη αμηχανία. Τότε οι στρατιώτες της Μελιτηνής Λεγεώνας (οι λεγεωνάριοι αυτοί δεν ήταν ειδωλολάτρες αλλά Χριστιανοί), των οποίων η συνοχή και ανδρεία στις μάχες ήταν ξακουστή εξ αιτίας της κοινής τους πίστης, γονάτισαν -κατά την χριστιανική συνήθεια- και επιδόθηκαν σε θερμή ικεσία προς τον Θεόν.

Αυτό το θέαμα φάνηκε παράδοξο προς τους εχθρούς όμως αμέσως πρόβαλε ένα ακόμη παραδοξότερο συμβάν. Μία σφοδρή ανεμοθύελλα κατέστρεψε τα στρατεύματά τους και τους ανάγκασε σε άτακτη φυγή. Αντίθετα μία ευεργετική βροχή έπεσε στον τόπο της Ρωμαϊκής στρατιάς - στην οποίαν ανήκαν οι ικετεύσαντες τον Κύριον- και την αναζωογόνησε την στιγμή που επρόκειτο να υποκύψει από την δίψα, όπως προαναφέραμε.

Η ιστορία αυτή καταγράφεται και από τους θύραθεν (=εκτός Εκκλησίας) ιστορικούς αλλά και από τους δικούς μας. Οι μεν πρώτοι αναφέρονται στο παράδοξο γεγονός χωρίς να ομολογούν πως αυτό συνέβη εξ αιτίας των δικών μας προσευχών. Από την άλλοι πλευρά, οι Χριστιανοί συγγραφείς, επειδή είναι φίλοι της Αληθείας, διηγούνται το γεγονός με απλότητα και ειλικρίνεια.

Ο Απολλινάριος μας παραδίδει και ακόμη μία πληροφορία σχετικά με το εν λόγω συμβάν. Λέγει πως από τότε και εξ αιτίας αυτής της θαυμαστής νίκης, ο βασιλιάς έδωσε στην Λεγεώνα αυτήν την προσηγορία «Κεραυνοβόλος». Ακόμη ένας αξιόπιστος μάρτυς είναι ο Τερτυλλιανός, ο οποίος στην προς την σύγκλητο Απολογία του (υπέρ των Χριστιανών) αναφέρει το θαύμα αυτό με μεγαλύτερες και εναργέστερες αποδείξεις.

Πηγή

Continue Reading »

Κλωνοποιημένη προϊστορική κουκουβάγια επιτέθηκε στους επιστήμονες που την δημιούργησαν

Προϊστορική κουκουβάγια κλωνοποιήθηκε επιτυχώς στην Βραζιλία.

Τα αποτελέσματα αυτού του πειράματος μπορεί να κάνει τους επιστήμονες να επανεξετάσουν την επιλογή τους να επαναφέρουν γιγαντιαία προϊστορικά πλάσματα από το παρελθόν.

Όσο οι επιστήμονες πειραματίζονται με τη μητέρα φύση και με προϊστορικά δείγματα από το παρελθόν, μπορεί να καταλήξουν να εύχονται να είχαν μείνει μόνο στις μελέτες, καθώς τα δείγματα αυτά θα μπορούσαν να αποδειχθούν επικίνδυνα για το σημερινό περιβάλλον μας.

Πάρτε για παράδειγμα την προϊστορική κουκουβάγια που κλωνοποιήθηκε στη Βραζιλία.

Η προϊστορική γιγαντιαία κουκουβάγια, γνωστή ως "Ornimegalonyx", είχε εξαφανιστεί και υπολογίζεται ότι όταν αναπτυχθεί πλήρως φτάνει του 340 εκατοστά στο ύψος.

Κοντά σε μια προϊστορική σπηλιά στη Serra do Mar, το 2007 είχαν βρεθεί τα υπολείμματα της προϊστορικής κουκουβάγιας. Οι επιστήμονες πήραν το DNA και η διαδικασία κλωνοποίησης ξεκίνησε.

Έντονες συζητήσεις έχουν λάβει χώρα εδώ και χρόνια μεταξύ των επιστημόνων, των πολιτικών και το ευρύ κοινό σχετικά με την ηθική της κλωνοποίησης των ζώων.

Τα αποτελέσματα αυτού του πειράματος μπορεί να κάνει τους επιστήμονες να επανεξετάσουν την επιλογή τους να επαναφέρουν γιγαντιαία προϊστορικά πλάσματα από το παρελθόν.

Η προϊστορική κουκουβάγια που φαίνεται σε αυτές τις φωτογραφίες, κλωνοποιήθηκε επιτυχώς το 2014 και επιτέθηκε βίαια στους επιστήμονες που την δημιούργησαν.

Πηγή

Continue Reading »

Είχαμε Ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα; Ιστορικές αναφορές και αρχαιολογικά ευρήματα

Ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα. Ιστορικές αναφορές και αρχαιολογικά ευρήματα.

Μήπως οι "πεφωτισμένοι" αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν και ολίγον... κανίβαλοι;

Πολλοί που μας μιλούν ρομαντικά για τον "αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό", έτσι αόριστα, σαν να πρόκειται για μια τέλεια κοινωνία, μπερδεύουν την υψηλή (για την εποχή εκείνη) φιλοσοφία και τέχνη με την βάρβαρη πολυθεϊστική θρησκεία των αρχαίων ειδωλολατρών. 

Ποτέ δεν μας μίλησαν όλοι αυτοί για τον ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ και τις ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ τών αρχαίων μας ειδωλολατρών προγόνων!

Οι νεοειδωλολάτρες, προσπαθούν να επιβάλλουν στη χώρα μας την αρχαιοελληνική βάρβαρη θρησκεία, που στο όνομα των δαιμονικών θεών τους, θυσίαζε, ακόμα και έτρωγε ανθρώπους! Μια ιδέα για τη βαρβαρότητα από την οποία μας ελευθέρωσε ο Ιησούς Χριστός, μπορείτε να πάρετε από τα παρακάτω μικρά παραδείγματα του ήθους και της θρησκείας των Νεοειδωλολατρών:

Στην Αχαΐα, οι τρεις οικισμοί: Αρόη, Μεσάτις και Άνθεια, κατοικήθηκαν από Ίωνες. Οι τρεις πόλεις συνδέθηκαν έχοντας κοινή λατρεία της Άρτεμης της Τρικλαρίας, που τιμούσαν κάθε χρόνο με γιορτές στο ιερό της κοντά στο ποτάμι Μείλιχο (στα μετέπειτα Συχαινά) όπου το είδε στον καιρό του ο Παυσανίας. Όπως και αλλού, πρόσφεραν στη θεά ανθρώπινα θύματα. Και επίσης όπως κι αλλού, οι ανθρωποθυσίες αντικαταστάθηκαν με θυσίες ζώων εκεί γύρω στα χρόνια του Τρωικού πολέμου (ελάφι αντί για την Ιφιγένεια στην Αυλίδα).

Στην Αχαΐα τα πράγματα έγιναν κάπως αλλιώς: Η Κομαιθώ, ιέρεια στον ναό της παρθένας θεάς, ερωτεύτηκε τον ήρωα Μελάνιππο. Οι δύο τους μετέτρεψαν τον ναό σε ερωτική φωλιά. Φυσικά και εξοργίστηκε η Άρτεμη. Οι άνθρωποι της περιοχής άρχισαν να πεθαίνουν ανεξήγητα, η γη έπαψε να καρποφορεί. Το μαντείο των Δελφών που ρωτήθηκε, απάντησε ότι το κακό θα σταματούσε μόνο αν ο Μελάνιππος και η Κομαιθώ θυσιάζονταν στην Άρτεμη και στο εξής κάθε χρόνο ένας νέος και μια παρθένα από τις ωραιότερες.

Οι ανθρωποθυσίες εκεί, σταμάτησαν μετά από καιρό, μετά από την πτώση της Τροίας, όταν ο Ευρύπυλος κατέθεσε εκεί τη λάρνακα με το άγαλμα του Διονύσου, κατά τη στιγμή που θυσιαζόταν ένα αγόρι και ένα κορίτσι στην αχαϊκή παραλία. Από τότε, ο Ευρύπυλος τιμάτο μαζί με τον Διόνυσο ως λυτρωτής τους. (Πατριδογνωσία τεύχος 87 σελ. 3144).

Έχουμε φυσικά και το πασίγνωστο παράδειγμα ανθρωποθυσίας, που οι Σαλαμινομάχοι τού Χρυσού (;;;) Αιώνα τής αρχαίας Αθήνας, θυσίασαν πριν από τη Ναυμαχία τής Σαλαμίνας στον ανθρωποκτόνο δαίμονα Διόνυσο, τρία παλικάρια!

«Ενώ ο Θεμιστοκλής προσέφερε κοντά στη ναυαρχίδα θυσία, του έφεραν τρεις αιχμαλώτους, οι οποίοι ήταν ωραιότατοι και στολισμένοι μεγαλοπρεπώς (...) Όταν τους είδε ο μάντης Ευφραντίδης, επειδή εκείνη την ώρα υψώθηκε από τα ιερά μεγάλη και λαμπρή φλόγα, ταυτόχρονα δε κάποιο φτέρνισμα από τα δεξιά έδωσε το σημάδι, τον συμβούλευσε να αρχίσει από τους νέους αιχμαλώτους και αφού προσευχηθεί, να τους θυσιάσει όλους στον Ωμηστή Διόνυσο. Έτσι, είπε, θα εξασφαλιστεί στους Έλληνες η νίκη συγχρόνως και η σωτηρία. (...) Και ο Θεμιστοκλής εξεπλάγη, (....) αλλά το πλήθος άρχισε με ομαδικές φωνές να επικαλείται τη βοήθεια του θεού, οδήγησε βιαίως τους αιχμαλώτους στο βωμό και επέβαλε να εκτελεστεί η θυσία, όπως συμβούλευσε ο μάντης.

Αυτά τα διηγείται εκ των ιστορικών ο Φανίας ο Λέσβιος, ο οποίος ήταν φιλόσοφος και όχι άπειρος στα ιστορικά ζητήματα» (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, 13).

Παρατηρητέο, ότι, όπως οι ανώτεροι εκ των Ελλήνων, οι φιλόσοφοι ειρωνευόντουσαν τον παγανισμό σε αντίθεση με τον όχλο των Παγανιστών που τους εδίωκε γι' αυτό, έτσι κι εδώ, ο ανώτερος Θεμιστοκλής εκπλήσσεται με την διαταγή του μάντη, ενώ ο συνηθισμένος στην αρχαία παγανιστική φρίκη όχλος των Παγανιστών, άρον-άρον εκτελεί τη θυσία. Η δαιμονική φρίκη και δεισιδαιμονία τού αρχαιοελληνικού παγανισμού σε όλο της το μεγαλείο!

Η εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λάρους Μπριτάννικα» αναφέρει:

«(..) Στον Τάφο του Φιλοποιμένος θυσιάζονται Μεσσήνιοι αιχμάλωτοι (183 π.Χ.). Κορυφαία θέση έχει η θυσία βρέφους επάνω στο βωμό του Λυκαίου Διός στην Αρκαδία, κατά την οποία ακολουθούσε διανομή και βρώση των ψημένων τεμαχίων του θυσιασθέντος βρέφους. Ο Λυκούργος δια νόμου κατάργησε τις ανθρωποθυσίες που γίνονταν στη Σπάρτη προς τιμήν της Αρτέμιδος. Στη Χίο και τη Λέσβο αναφέρονται συχνές ανθρωποθυσίες που γίνονταν κάθε χρόνο για να τιμήσουν τον Δία και τον Διόνυσο(…)»

Για τις Ανθρωποθυσίες αυτές παραθέτουμε και τις αρχαίες μαρτυρίες του Παυσανία ( 2ος μ.Χ. αιώνας) από το σύγγραμμά του «Ελλάδος Περιήγησις» (οι αριθμοί σημαίνουν: Βιβλίο. Κεφάλαιο. Στίχος): Παυσανίας, Αρκαδικά 38, 7:

«Στο βωμό αυτόν προσφέρουν μυστική θυσία στον Λύκαιο Δία. Δεν είχα όμως καμιά διάθεση να μιλήσω σχετικά με αυτή τη θυσία. Ας μείνει όπως είναι κι όπως ήταν από την αρχή.»

Ο καημένος ο Παυσανίας, ντρέπεται ακόμα και να πει τι συνέβαινε στο Λύκαιο όρος, σε αντίθεση με τους σημερινούς νεοειδωλολάτρες που τολμούν ξεδιάντροπα να αξιώνουν την λατρεία τέτοιων βδελυρών θεών.

Η εγκυκλοπαίδεια «Υδρία» αναφέρει:

«(..)Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για ανθρωποθυσίες στην Αρχαία Ελλάδα. Τα κυριότερα κέντρα ανθρωποθυσιών ήταν: Στο Λύκαιο όρος της Πελοποννήσου όπου το ιερό του Λύκαιου Δία. Εδώ οι ανθρωποθυσίες συνεχίστηκαν ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα (...)" .

Το «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν του Ήλιου» αναφέρει τα εξής:

«(...) Απαντώμεν ανθρωποθυσίας επίσης εις την Μεσσηνίαν, εις την Πέλλην της Θεσσαλίας, εις την Αρκαδίαν, εις την οποίαν ο Ζευς εδέχετο ανθρώπινα θύματα και μετά την εμφάνισιν του Χριστιανισμού(...)"

Το τεύχος 84 της Πατριδογνωσίας (21 Σεπτεμβρίου 2003 σελ. 3039-3041), αφού αναφέρει το μύθο του Λυκάονα με τη βρεφοφαγία, καταλήγει με τα εξής λόγια:

«Οπωσδήποτε, το γεύμα με ανθρώπινες σάρκες, αντίστοιχο εκείνου που παρέθεσε ο Ατρέας στον Θυέστη, (βλ. «Ιστορία Αργολίδας»: Η κατάρα των Ατρειδών), ερμηνεύεται ως απόηχος παλαιότερης εποχής, κατά την οποία ίσχυαν οι ανθρωποθυσίες. Η αηδία του Δία, αντιστοιχεί στην αποστροφή των Ελλήνων της κλασικής εποχής σ αυτές τις πρακτικές των προγόνων τους».

Φυσικά προφανώς ο κειμενογράφος της Πατριδογνωσίας, αγνοεί ότι οι ανθρωποθυσίες συνεχίζονταν ως τον 3ο αιώνα μ.Χ. εκεί πάνω:

Χωρίο του Πορφυρίου, νεοπλατωνικού φιλοσόφου εκ Τύρου, του 3ου αιώνα μ.Χ. στο έργο του Περί Αποχής των εμψύχων:

"Αφ ου μέχρι του νυν ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις, ούδ εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ανθρωποθυτούσι, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος".

Παντού μας λέει ο Πορφύριος, οι αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες, έδειχναν το αρχαιοελληνικό ήθος τους και τον πολιτισμό τους, ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΤΩΝΤΑΣ! (Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27 καθώς και: Ηρόδοτος 7, 197, Πλάτ., Μίνως 315c, Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27).

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΑΙΩΝΑ μ.Χ!!!

Πράγματι! Οι Χριστιανοί είναι το ΕΜΠΟΔΙΟ που δεν αφήνουν τους Παγανιστές να αναβιώσουν με "αρχαιότροπο" και "ελληνότροπο" περιεχόμενό τους, τις αρχαίες κανιβαλικές τελετουργίες των Παγανιστών. Μόνο το φως τού Χριστού εμποδίζει τους πιστούς των δαιμόνων να θυσιάσουν και να κατασπαράξουν παιδάκια και πάλι, στον 21ο αιώνα, προς τιμήν τού δαιμονικού ανθρωποθυσιαστικού θεού τους, του Δία!

Η βαρβαρότητα αυτή των ειδωλολατρών, εκθέτει διεθνώς τους σκοτεινούς αιώνες της ειδωλολατρικής Ελλάδος, όσο και αν προσπαθούν οι νεοειδωλολάτρες να προσεταιριστούν την ανωτερότητα των Φιλοσόφων (μονοθεϊστών στην πλειονότητά τους), τους οποίους οι ίδιοι δίωξαν.

Αν και παρά τις σαφείς και πολλές αρχαίες μαρτυρίες, ακόμα δεν βρέθηκαν στο Λύκαιο όρος κόκαλα από τα θυσιασμένα και κανιβαλισμένα παιδάκια (φαίνεται οι κανίβαλοι ειδωλολάτρες δεν άφηναν ούτε κοκαλάκι από τη λαιμαργία τους), βρέθηκαν σε άλλες περιοχές, έτσι ώστε να μην υπάρχει γι' αυτούς δικαιολογία και περιθώριο άρνησης.

Παράδειγμα της διεθνούς έκθεσης των ειδωλολατρών από τις βαρβαρότητές τους, μπορούμε να βρούμε στο παρακάτω αρχαιολογικό κείμενο που είδε το φως της δημοσιότητας από το "ΤΟ ΒΗΜΑ" και έχει ως εξής: 

Ανθρωποθυσία στα Χανιά.Γυναικεία οστά και βωμός της Μινωικής εποχής τα μακάβρια ευρήματα που αποκαλύφθηκαν δίπλα στα τείχη της αρχαίας Κυδωνίας.

Τα οστά νεαρής γυναίκας, που βρέθηκαν στο Καστέλι Χανίων σε χώρο όπου κατά τη Μινωική εποχή διεξάγονταν θυσίες - δίπλα της εντοπίστηκαν και πολλά οστά ζώων - είναι το εντυπωσιακό εύρημα των ανασκαφών στην περιοχή. Πρόκειται για ανθρωποθυσία; Ο ξεχωριστός τρόπος απόθεσης των οστών της γυναίκας, όμοιος ακριβώς με εκείνον των σφάγιων των ζώων, παραπέμπει ευθέως σε αυτή την έσχατη πράξη θυσίας, η οποία φαίνεται ότι είχε γίνει σε αυτό το σημείο, τελετουργικά, κάπου στον 14ο-13ο αι. π.Χ. 

Το εύρημα, παρ΄ ότι ανακοινώθηκε μόλις χθες, στην πραγματικότητα ήρθε στο φως πριν από περίπου δύο χρόνια αλλά η ανασκαφέας κυρία Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη είχε προτιμήσει να μην το δημοσιοποιήσει. Ηδη όμως υπάρχει και ένα πρόσθετο αποδεικτικό στοιχείο της ανθρωποθυσίας: η αποκάλυψη και του βωμού. 

Οπως αναφέρεται από την κυρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη πρόκειται για «το τμήμα ορθογώνιας κατασκευής, τοιχογραφημένης εξωτερικά, το σχήμα και η θέση της οποίας παραπέμπουν σε βωμό. Κατά μήκος της μιας πλευράς της σε καμένο στρώμα βρέθηκαν πέντε τουλάχιστον ζεύγη κεράτων αιγάγρων καθώς και τέσσερα πήλινα αγγεία με χρονολόγηση στο α΄ μισό του 13ου αι. π.Χ., κάτι που δηλώνει τον ακριβή χρόνο του εντυπωσιακού επεισοδίου που αποκαλύπτεται στη θέση αυτή και το οποίο σφραγίστηκε από μεγάλη πυρκαϊά». Είναι επιβεβαιωμένο άλλωστε ότι αυτή η εγκατάσταση καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαϊά. 

Οι ανασκαφές διεξάγονται από την ΚΕ΄ Εφορεία Αρχαιοτήτων δίπλα στα τείχη της κλασικής πόλης Κυδωνίας, σε περιοχή όπου έχει εντοπισθεί το μινωικό ανακτορικό κέντρο των Χανίων. Εκεί αποκαλύφθηκε η περιοχή της δυτικής εισόδου του ανακτόρου όπως ήταν διαμορφωμένη στα Μυκηναϊκά χρόνια με έναν πολύ μεγάλο εξωτερικό αύλειο χώρο. Σε αυτή την «αυλή» γίνονταν οι θυσίες, αιματηρές και αναίμακτες, ακολουθώντας συγκεκριμένο τελετουργικό, όπως υποδηλώνουν οι καμένοι καρποί και τα πολυάριθμα άκαυτα οστά ζώων (αιγοπροβάτων και αιγάγρων κυρίως, ενός χοίρου, δύο βοοειδών, προς το παρόν). Εκεί ακριβώς και τα οστά της γυναίκας! Στην ίδια αυλή εντοπίστηκε και τμήμα πήλινης πινακίδας με γραφή Γραμμική Β΄, όπου αναφέρεται ανδρικό όνομα. Ακόμη, ένα τμήμα πήλινης πινακίδας σε Γραμμική Α΄ με κατάλογο προϊόντων και ένας πήλινος ενεπίγραφος δίσκος, που χρονολογούνται από τον 17ο-15ο αι. π.Χ.

«Το εύρημα στο Καστέλι επιβεβαιώνει- για μία ακόμη φορά ασφαλώς - την ανθρωποθυσία στα Ανεμόσπηλια, στο μικρό ιερό κορυφής του όρους Γιούχτα, που ανέσκαψα το 1979» λέει ο καθηγητής κ. Γιάννης Σακελλάρακης. «Μόνο που εκείνο χρονολογήθηκε αρκετούς αιώνες πριν, τον 17ο αι. π.Χ. συγκεκριμένα,ενώ το θύμα βρέθηκε ακριβώς επάνω στον βωμό όπουτο είχε τοποθετήσει ο ιερέας,με το μαχαίρι μάλιστα ακόμη επάνω του. Οι σεισμοί που κατέστρεφαν την Κρήτη εκείνη την εποχή είχαν οδηγήσει ίσως τον ιερέα σε αυτή την ύστατη αλλά μάταιη πράξη, γιατί ακριβώς την ώρα της θυσίας το κτίσμα γκρεμίστηκε, θάβοντας στα ερείπιά του θύτη και θύμα». 

Η ιστορία δεν σταματά εδώ καθώς η εγχώρια επιστημονική κοινότητα υπό το κράτος ακραίου συντηρητισμού, στείρας αρχαιολατρίας και προγονοπληξίας δεν ήταν πρόθυμη τότε να αποδεχθεί το γεγονός ότι οι αρχαίοι Ελληνες, έστω οι Μινωίτες, προέβαιναν σε τέτοιες βάρβαρες πράξεις, έτσι ο ίδιος συνάντησε σφοδρή επίθεση. Και αυτό παρ΄ ότι οι ανακοινώσεις στο εξωτερικό διαδέχονταν η μία την άλλη χωρίς να υπάρξει καμία αμφισβήτηση από αρχαιολόγος και θρησκειολόγους για το προφανές. 

Τελετουργικές θυσίες: μια πολύ παλιά ιστορία.

 

Πρώτος ο σπουδαίος αρχαιολόγος Χ. Τσούντας αναφέρει ότι σε δύο σημεία των Μυκηνών εντόπισε πολλαπλές ανθρωποθυσίες. Ο Καρλ Μπλέγκεν εξάλλου ανέσκαψε ανθρωποθυσία στην Πρόσυμνα, ο Βόλγκραφ στο Αργος και ο Πέρσον στα Δενδρά, ενώ σχετική αναφορά κάνει και η Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη για την Καζάρμα. 

Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση εξάλλου του βρετανού αρχαιολόγου Πίτερ Γουόρεν ο οποίος το 1979 επίσης, κατά τις ανασκαφές του στην Κνωσό, έφερε στο φως πλήθος οστών ζώων αλλά και ανθρώπων τα οποία έφεραν σημάδια από μαχαίρι. Ο ίδιος ερμήνευσε το εύρημα ως τελετουργικό κανιβαλισμό αλλά φυσικά η εντόπιοι επιστήμονες ήταν και πάλι αρνητικοί. 

Πλήθος οι αναφορές εξάλλου σε αρχαίες πηγές για ανθρωποθυσίες: Στο Λύκαιο όρος προς τιμήν του Δία. Στη Σπάρτη προς τιμήν της Αρτέμιδος. Στη Λευκάδα, στο Ακρωτήρι Λευκάτας, όπου ήταν το ιερό του Απόλλωνα. Ακόμη και στη Σαλαμίνα μετά τη ναυμαχία θεωρείται ότι ο Θεμιστοκλής θυσίασε τρεις Πέρσες αιχμαλώτους.

Πηγή

Continue Reading »

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ύποπτο χώρο ταφής Βαμπίρ !!

Όταν οι αρχαιολόγοι άνοιξαν ένα αρχαίο τάφο σε ένα εργοτάξιο ενός αυτοκινητόδρομο κοντά στην πόλη Gliwice της Πολωνίας, ήρθαν σε μια σκηνή από μια ταινία τρόμου: ένα τάφο ύποπτο για την ταφή βαμπίρ.

Θαμμένα στο έδαφος ήταν σκελετικά υπολείμματα ανθρώπων των οποίων το κομμένο κεφάλι στεκόταν πάνω στα πόδια τους - μια αρχαία Σλαβική πρακτική ταφής για την ανάπαυση των ύποπτων βαμπίρ, με την ελπίδα ότι τα αποκεφαλισμένα άτομα δεν θα είναι σε θέση να σηκωθούν από τους τάφους τους.

Όμως, η πρόσφατη Πολωνική ανακάλυψη δεν είναι η πρώτη φορά που οι αρχαιολόγοι έχουν σκοντάψει επάνω στους τάφους εκείνων που πιστεύεται ότι είναι ζόμπι. Στο σημείο αυτό είναι που η επιστήμη έχει να μας πει για μερικά από τις πιο διάσημες ιστορίες υπόπτων.

Πώς να θάψεις έναν Απέθαντο

Μέχρι σήμερα, οι ερευνητές έχουν αναφερθεί σε ύποπτες ταφές βαμπίρ τόσο στο Παλαιό Κόσμο και το Νέο Κόσμο.

Στη δεκαετία του 1990, ο αρχαιολόγος Hector Williams του University of British Columbia και οι συνεργάτες του, ανακάλυψαν ένα ενήλικο αρσενικό σκελετό του οποίου το σώμα είχε τοποθετηθεί στο έδαφος σε ένα νεκροταφείο του 19ου αιώνα, στο ελληνικό νησί της Λέσβου. Αυτός που έθαψε τον νεκρό, είχε κάνει αρκετές, περίπου οκτώ ιντσών-μακριές, αιχμές σιδήρου, μέσα στον αυχένα, τη λεκάνη και τον αστράγαλο του.

"Βρισκόταν, επίσης, σε ένα βαρύ, αλλά σχεδόν εντελώς σάπιο ξύλινο φέρετρο", λέει ο Williams, "ενώ οι περισσότερες από τις άλλες ταφές [στο νεκροταφείο] ήταν απλά στο γεμισμένα από φύλλα στη γη". Προφανώς, κάποιος δεν ήθελε ο νεκρός να ξεφύγει από τον τάφο. Αλλά όταν οι φυσικοί ανθρωπολόγοι μελέτησαν το σκελετό, ο Williams προσθέτει, ότι "δεν βρήκαν τίποτα το ιδιαίτερα ασυνήθιστο γι' αυτόν".

Πιο πρόσφατα, μια αρχαιολογική ομάδα υπό την ηγεσία του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας, ο ιατροδικαστικός ανθρωπολόγος Matteo Borrini, ήρθε σε ένα άλλο ύποπτο χώρο για ταφή βαμπίρ, στο ιταλικό νησί της Lazzaretto Nuovo. Στην περίπτωση αυτή, το σώμα αποδείχθηκε ότι ήταν μιας ηλικιωμένης γυναίκας, που είχε προφανώς ενταφιαστεί με ένα μετρίου μεγέθους τούβλο στο στόμα της - μια καταγεγραμμένη μορφή εξορκισμού που ασκείται σε ύποπτα βαμπίρ στην Ιταλία.

Στη συνέχεια υπάρχει αναφορά και στο Νέο Κόσμο. Στη δεκαετία του 1990, οι αρχαιολόγοι που εργάζονταν σε ένα μικρό νεκροταφείο του 18ου με 19ου αιώνα κοντά στο Griswold του Κονέκτικατ, ήρθαν σε επαφή με κάτι πολύ ασυνήθιστο: στο τάφο ενός 50χρονου άνδρα, του οποίου το κεφάλι και τα άνω οστά ποδιών είχαν τοποθετηθεί σε ένα μοτίβο, διασταυρωτά με το κρανίο.

Μετά την εξέταση, οι φυσικοί ανθρωπολόγοι διαπίστωσαν ότι ο άνθρωπος είχε πεθάνει από αυτό που ονομαζόταν τότε "κατανάλωση" και αυτό που είναι τώρα γνωστό ως φυματίωση. Όσοι πάσχουν από αυτή τη μολυσματική ασθένεια γίνονται χλωμοί, χάνουν βάρος και φαίνεται ότι τους απομάκρυναν -ιδιότητες που συνήθως συνδέονται με τα βαμπίρ και τα θύματα τους.

"Η επιθυμία των βαμπίρ για «τρόφιμα» τα αναγκάζει να τρέφονται από τους συγγενείς τους που ζουν, που υποφέρουν από μια παρόμοια «απομάκρυνση», σημείωσαν οι ερευνητές στο American Journal of Physical Anthropology. Για να παραμείνουν ασφαλείς, οι κάτοικοι της περιοχής φαίνεται να έχουν αποκεφαλίσει το σώμα του ύποπτου βαμπίρ.

Η Νεκρή αλήθεια

Οι περισσότεροι αρχαιολόγοι σήμερα πιστεύουν ότι η πίστη στα βαμπίρ προέκυψε από τις κοινές παρανοήσεις σχετικά με ασθένειες όπως η φυματίωση, καθώς και από την έλλειψη γνώσης σχετικά με τη διαδικασία της αποσύνθεσης.

Αν και οι περισσότεροι, τον 19ο αιώνα, οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι ήταν εξοικειωμένοι με τις αλλαγές στο ανθρώπινο σώμα αμέσως μετά το θάνατο, όμως σπάνια παρατηρούσαν τι συμβαίνει στον τάφο κατά τις επόμενες εβδομάδες και μήνες.

Για ένα πράγμα, η νεκρική ακαμψία τελικά εξαφανίζεται, με αποτέλεσμα σε ευέλικτα άκρα. Για ένα άλλο, ο γαστρεντερικός σωλήνας αρχίζει να αποσυντίθεται, παράγοντας ένα σκούρο υγρό που θα μπορούσε εύκολα να εκληφθεί ως νωπό αίμα κατά τη διάρκεια της εκταφής - δημιουργώντας την εμφάνιση ενός μεταγευματικού βαμπίρ.

Πότε και πού το επόμενο βαμπίρ θα εμφανιστεί είναι εικασίες το καθενός.

πηγή: nationalgeographic

Continue Reading »

Διαστημικό ασανσέρ. Πραγματικότητα ή Μύθος ?

Διαστημικό ασανσέρ, πραγματικότητα ή μύθος !
Η εταιρία Obayashi Corporation της Ιαπωνίας εισήγαγε την έννοια του οχήματος στο διάστημα.
Αυτό θα είναι ένας διαστημικός ανελκυστήρας από τη Γη σε τροχιά. Η εκτόξευση έχει προγραμματιστεί για την ανύψωση το 2050.

Και πριν από πενήντα χρόνια, οι άνθρωποι νόμιζαν ότι στην αρχή του 21ου αιώνα, τα διαστημικά ταξίδια θα είναι διαθέσιμα σε όλους, και περισσότερο από μια φορά. Δυστυχώς δεν είναι.

Ο ανελκυστήρας θα αρχίζει από τη Γη μέχρι το διαστημικό σταθμό, που βρίσκεται σε υψόμετρο 36.000 χιλιομέτρων.

Αλλά το μήκος του σχοινιού θα είναι 96 χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτό χρειάζεται, προκειμένου να δημιουργήσει ένα αντίβαρο στην τροχιά.

Αργότερα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επεκτείνει την διαδρομή του ανελκυστήρα.

Ο ανελκυστήρας θα μπορεί να κινηθεί με ταχύτητα 200 χιλιομέτρων ανά ώρα και το ίδιο χρονικό διάστημα να μεταφέρει μέχρι και 30 άτομα.

Έτσι, μέχρι τον τελικό στόχο αυτού του οχήματος θα χρειαστεί περίπου 8 ημέρες.

Στο διαστημικό σταθμό θα βρίσκονται εργαστήρια και χώροι διαβίωσης.

Ακούγεται καλό. Αλλά υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το ανεφάρμοστο μιας τέτοιας κατασκευής.

1. Δεν υπάρχουν αρκετά ισχυρά υλικά για το καλώδιο

Το φορτίο επί του καλωδίου μπορεί να υπερβαίνει τα 100 000 kg/m, έτσι ώστε το υλικό για την κατασκευή του πρέπει να έχει μια πολύ υψηλή δύναμη για να αντισταθεί στο τέντωμα, και με πολύ χαμηλή πυκνότητα. Αν και το εν λόγω υλικό, δεν είναι ακόμη κατάλληλο, δηλαδή οι νανοσωλήνες άνθρακα, που θεωρείται πλεόν ως το πιο ανθεκτικό και ελαστικό υλικό στον πλανήτη. Δυστυχώς, η τεχνολογία της παραγωγής τους έχει μόλις αρχίσει να αναπτύσσεται. Ωστόσο, από τα μικροσκοπικά κομμάτια του υλικού: η κατασκευή μεγαλύτερων νανοσωλήνων θα μπορούσε να τα καταφέρει - ένα ζευγάρι σε εκατοστά σε μήκος και σε λίγα νανόμετρα σε πλάτος. Η επιτυχία όμως από αυτό το μάλλον μακρύ σχοινί, είναι ακόμα άγνωστη.

2. Ευαισθησία σε βλαβερούς κραδασμούς

Ένα καλώδιο θα είναι ευπαθή σε απρόβλεπτες ριπές του ηλιακού ανέμου - κάτω από την επιρροή του, θα λυγίσει και θα επηρεάσουν δυσμενώς τη σταθερότητα του ανελκυστήρα. Όπως  οι σταθεροποιητές μπορούν να συνδεθούν με τα μικρομοτερ του καλωδίου, αλλά το μέτρο αυτό θα δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες στην συντήρηση του οικοδομήματος. Επιπλέον, μπορεί να σημειωθεί πρόοδος σχετικά με τα ειδικά σχοινιά, τα λεγόμενα "ορειβάτες".

3. Δύναμη Coriolis

Καλώδιο και "ορειβάτες" θα είναι στάσιμα σε σχέση με την επιφάνεια της Γης. Αλλά σε σχέση με το κέντρο του αντικειμένου Γης θα κινούνται με ταχύτητα 1700 km/h, στην επιφάνεια και 10000 km/h σε τροχιά. Ως εκ τούτου, οι "ορειβάτες" όταν ξεκινάει το ασανσέρ πρέπει να να δώσουν αυτή την ταχύτητα. Ο «Ορειβάτης» επιταχυνόμενος θα είναι σε διεύθυνση κάθετη προς το σχοινί και εξαιτίας αυτού του καλωδίου θα ταλαντεύεται σαν εκκρεμές. Ταυτόχρονα, μια δύναμη θα προσπαθεί να τραβήξει το καλώδιο από τη Γη μας. Η δύναμη είναι αντιστρόφως ανάλογη προς το σύρμα εκτροπής και ευθέως ανάλογη προς την ταχύτητα και την άρση βάρους. Έτσι, η δύναμη Coriolis εμποδίζει την γρήγορη ανύψωση των φορτίων του ανελκυστήρα σε γεωστατική τροχιά. Δεδομένου ότι η δύναμη Coriolis μπορεί να υπάρχει, απλά την ίδια στιγμή κινούνται και οι δύο "ορειβάτες" - από τη Γη και σε τροχιές, αλλά στη συνέχεια η δύναμη μεταξύ των δύο, του σχοινιού με το φορτίο θα τεντωθεί περισσότερο. Ως μια επιλογή - θα είναι η οδυνηρά αργή ανάκαμψη στα μέρη αυτά.

4. Οι δορυφόροι και τα διαστημικά σκουπίδια

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, οι άνθρωποι έχουν εκτοξεύσει στο διάστημα πολλά αντικείμενα που  δεν τους ήταν πολύ χρήσιμα. Ή οι κατασκευαστές θα πρέπει να τα μετακινήσουν και να τα καταστρέψουν (το οποίο είναι αδύνατο, λαμβάνοντας υπόψη την ωφελιμότητα ενός δορυφόρου ή ενός διαστημικού τηλεσκοπίου), ή να εισάγουν ένα σύστημα που θα προστατεύει τους φακούς από τις συγκρούσεις. Το καλώδιο - θεωρητικά θα φτιαχτεί, έτσι ώστε να περιστρέφεται γύρω από τη Γη και αργά ή γρήγορα θα συγκρουστεί με αυτά τα αντικείμενα. Επιπλέον, ο ρυθμός των συγκρούσεων θα είναι σχεδόν ίσος με την ταχύτητα περιστροφής του σώματος, έτσι ώστε το σχοινί θα υποστεί μεγάλη ζημιά. Ο ελιγμός του καλωδίου δεν θα υπάρχει, επειδή θα έχει μεγάλο μήκος, έτσι οι συγκρούσεις θα είναι συχνές. Οι επιστήμονες λένε για την κατασκευή των τροχιακών λέιζερ για να κάψουν τα διαστημικά σκουπίδια, αλλά αυτό είναι ακριβώς έξω από την επιστημονική φαντασία.

5. Κοινωνικοί και περιβαλλοντικοί κίνδυνοι

Το Ασανσέρ του Διαστήματος θα μπορούσε να γίνει το αντικείμενο μιας τρομοκρατικής επίθεσης. Επιτυχείς επιχειρήσεις δολιοφθοράς θα προκαλούν μεγάλη ζημιά και θα μπορεί να τερματίσει το σύνολο του έργου, αυτό σημαίνει ότι μαζί με τον ανελκυστήρα θα πρέπει να χτιστεί γύρω του μία ζώνη προστασίας. Οι περιβαλλοντολόγοι, ωστόσο, πιστεύουν ότι το καλώδιο παραδόξως, θα μπορούσε να μετατοπίσει τον άξονα της γης. Ένα καλώδιο θα στερεωθεί σταθερά σε τροχιά, με τον τρόπο αυτό, μπορείτε να φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν ξαφνικά σπάσει; Έτσι, για να υλοποιήσουν ένα τέτοιο έργο στον κόσμο, είναι πολύ δύσκολο. Τα καλά νέα είναι ότι αυτό θα λειτουργούσε στο φεγγάρι. Η ελκτική δύναμη του δορυφόρου είναι πολύ χαμηλότερη και η ατμόσφαιρα είναι σχεδόν απούσα. Η άγκυρα μπορεί να δημιουργηθεί στο πεδίο βαρύτητας της Γης, και το καλώδιο από το φεγγάρι θα περάσει από το σημείο Lagrange - έτσι έχουμε ένα κανάλι επικοινωνίας μεταξύ του πλανήτη και του φυσικού δορυφόρου της. Ένα τέτοιο καλώδιο κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες μπορεί να διαβιβάσει σε τροχιά γύρω από τη Γη περίπου 1.000 τόνους φορτίου ανά ημέρα. Το υλικό, φυσικά, απαιτεί πολύ κόπο, αλλά τίποτα το νέο για να εφεύρουν δεν είναι απαραίτητο. Είναι αλήθεια, το μήκος του "σεληνιακού" ασανσέρ θα πρέπει να κάνει περίπου 190 000 χιλιόμετρα και οφείλεται σε ένα αποτέλεσμα που ονομάζεται τροχιά Gomanovskoy.

Continue Reading »